به گزارش شهرآرانیوز، قدیمترها وقتی مادری شیر نداشت، خانوادهها با دوندگی زیاد «دایهای» پیدا میکردند تا نوزاد از شیر مادر محروم نماند. امروز، اما مسیر آسانتر شده است. «بانکهای شیر مادر» آمدهاند تا ادامه همان سنت دیرین باشند؛ با این تفاوت که گاه مادرانی با نیت نذر و کار خیر، شیرشان را برای نوزادان نارس و کموزن هدیه میکنند؛ نوزادانی که زندگیشان گاهی فقط به چند قطره شیر وابسته است.
میگویند بعضی پاداشها را فقط یک مادر میفهمد؛ پاداشی به نام «مادر بودن». همین حس است که در اتاق نگهداری شیرهای اهدایی بیمارستانامالبنین (س) مشهد بین پروندهها جریان دارد.
فاطمه شاعرمقدم، مسئول اجرایی بانک شیر، هنگام مرور پروندهها از مادرانی میگوید که درمانده از همهجا، کودکی نارس یا بیمار در آغوش دارند و برای نجاتش به این بانک پناه میآورند.
در همان ساعات کوتاه حضورمان، زنی مضطرب وارد میشود و میگوید: «خواهرماماس دارد و نوزادش هم تازه از جراحی آمده.» مسئول بخش نسخه را میگیرد و سریع کارش را راه میاندازد. شاعرمقدم آرام توضیح میدهد:«بسیاری از این مادرها بیمارند یا نوزادانشان هنوز کامل نشدهاند؛ سیستم گوارشی، تنفسی و… هنوز توان تغذیه با شیر خشک را ندارند. شیر اهدایی مادران، گاهی تنها گزینه نجات است.»
او جملهای تکرار میکند که لحنش را محکمتر میکند:«سالها فکر میکردند فقط اهدای خون نجاتدهنده است؛ اما نذر شیر هم همانقدر مقدس و حیاتی است.»
شاعرمقدم مادرانی را دیده که قبل از هر بار دوشیدن شیر وضو میگیرند و قرآن میخوانند. نیتشان ساده است: «این نذر، باید پاک و کامل باشد.»
فاطمه بحری، مادر نوزاد چهارماههای به نام رُها، از مادرانی است که شیر مازاد خود را اهدا میکند.
او میگوید: «قبل از تولد رها مدام میترسیدم مبادا شیرم کم باشد. اما خدا خواست که شیرم زیاد شد. خواهرم که کارمند مرکز بهداشت است گفت میتوانم مازاد شیر را اهدا کنم. باور کنید هیچ لذتی بالاتر از مادری کردن برای چند کودک نیست.»
او میگوید چند هفته اول یخچال خانه مادرش پر بود از ظرفهای شیر بستهبندی.
بحری معتقد است بسیاری از مادران نمیدانند که میتوانند اهداکننده باشند و شیرشان را دور میریزند.
«اگر بیمارستانها درباره بانک شیر اطلاعرسانی بیشتری کنند، مادران زیادی به این کار خیر میپیوندند.»
زهرا نجفزاده، مادر نیکدخت چهارماهه، نیتش را از مادرش به ارث برده:«به من گفته هر جا توانستی، دریغ نکن.»
زهرا از روزهای بارداری تعریف میکند:«در بیمارستان نوزادانی میدیدم که از شیر مادر محروم بودند. فقط باید مادر باشی تا بفهمی وقتی کودکت گرسنه است و نمیتوانی سیرش کنی، چه دردی دارد.»
او ابتدا بهخاطر سختی روزهای اول زایمان، نمیتوانست شیر مازادش را تحویل دهد و مجبور میشد در سینک بریزد.
«هر بار عذاب وجدان میگرفتم. وقتی با بانک شیر آشنا شدم انگار از دوشم برداشته شد. مطمئنم دعای مادرانی که کودکانشان از این شیر تغذیه میکنند، بیاثر نمیماند.»
بین روایتهای شیرین، قصههای تلخی هم هست.
مریم پردل، مادر ریحانه—که حالا آسمانی شده—از مادرانی میگوید که در بخش NICU بیمارستان اکبر مشهد، مضطرب و چشمبهراه ماندهاند.
او تعریف میکند:«بهدلیل انسداد روده ریحانه از قائن به مشهد آمدیم. استرس باعث شد شیرم خشک شود. پرستاران گفتند میتوانم از شیرهای اهدایی استفاده کنم. نگران بودم نوزادم از شیر چه کسی میخورد، اما وقتی روند آزمایش، نگهداری و سلامت شیر را توضیح دادند خیالم راحت شد. ریحانه چند بار از این شیرها خورد و خیلی بهتر شد…، اما تقدیر چیز دیگری بود.»
امیر آزادی، پدر اهورا، میگوید پسرش زودتر از موعد به دنیا آمده و نارس بوده است.
«اهورا نمیتوانست شیر مادرش را بخورد. وقتی فهمیدیم بانک شیر هست، انگار دنیا را به ما دادند. میآمدم شیرهای اهدایی را میگرفتم؛ شیرهایی که آزمایش شده بود و از چند مادر ترکیب میشد تا بهلحاظ شرعی هم مشکلی نداشته باشد.»
او میگوید:«فقط پدر و مادری که چنین لحظاتی را تجربه کردهاند میفهمند که این چند قطره شیر، یعنی امید.»
اتاق نگهداری بانک شیر مادر در بیمارستانامالبنین (س) هر روز با ظرفهای شیر اهدایی پر میشود.
شاعرمقدم توضیح میدهد:نخستین بانک شیر شمالشرق کشور از سال ۱۳۹۸ فعالیت میکند.هدفش کمک به نوزادان نارس، کموزن یا نوزادانی است که مادرشان در شرایط ویژه است.شیرها پس از آزمایش، پاستوریزه، بستهبندی و در دمای استاندارد نگهداری میشوند.داوطلبان باید مادرانی با نوزاد زیر یک سال و بدون بیماری خاص باشند.رانندگان آموزشدیده شیر را از منازل داوطلبان تحویل میگیرند.
او با تأکید میگوید:«ترکیبات شیر مادر در هیچ شیر خشکی یافت نمیشود. برای بسیاری از نوزادان، این شیر حکم دارو دارد. اهدای شیر، اهدای زندگی است؛ درست به اندازه اهدای خون.»
